2 bange poeperds in een tentje

Dag lieve mensen, hier weer een nieuw verhaaltje vanuit het verre Australie!!!

Zoals ik jullie verteld had, zijn we afgelopen vrijdag vertrokken uit Berri, om in Western Australia meer geluk te vinden met werk. Ik vond het heel raar om uit Berri te vertrekken, omdat het echt een superhostel was met heerlijke mensen. Maar, zoals het spreekwoord luidt: er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan....

Goed, vrijdagmorgen vroeg zijn we vertrokken, niemand uit het hostel was wakker, behalve de manager Elisa, die ons gedag kwam zeggen. Na een tankbeurt en ijs voor de eski (de koelbox) gehaald te hebben, begon het volgende avontuur.

We zijn vrijdag naar Port Augusta gereden, wat in de buurt van Adelaide ligt. Adelaide zelf hebben we overgeslagen, omdat we van veel mensen te horen hebben gekregen dat het eigenlijk een heel groot boerendorp is. Niet echt interessant vonden wij! We zijn trouwens ook nog langs Burra gereden, voor de Outback Jack-fans onder ons (ikke ikke ikke!!).

In Port Augusta hebben we weer heerlijk in ons tentje gelegen. Hoewel, heerlijk.... Op de een of andere manier waaide het 's avonds extreem erg, met als gevolg dat ons knusse tentje toch wat te verduren had. Gelukkig hebben wij bikkels hem keurig opgezet, zodat we niet met tent en al naar Nederland zijn gevlogen. 's Avonds hebben we eerst nog even gezellig met onze 'volleyball-groep' afgesproken, die ook naar Port Augusta waren gereden. Was weer erg gezellig, en we hadden afgesproken de volgende dag naar Port Lincoln te vertrekken, om daar weer gezellig een avondje door te brengen met elkaar.

Wij dus zaterdagochtend heerlijk vroeg naar Port Lincoln vertrokken, het is toch een afstand van zo'n 400 kilometer. Helaas had de volleyballgroep autoproblemen, zodat ze helaas niet konden komen. Dat mocht voor ons de pret niet drukken, wat in dit plaatsje hadden ze namelijk een groot festival ter ere van Australia Day, genaamd Tunarama. Zoals de naam het al zegt: dit is een dorpje waar ze erg veel van tonijn weten!! Er was een marktje, een kermis, vuurwerk en het allerleukste was nog het tonijn gooien. Helaas mocht er in verband met 'de stomme rechten van de dieren' (citaat van een medewerkster van de plaatselijke VVV) niet meer met echte tonijn worden gegooid, maar met een grote plastic tonijn. Zag er zooo grappig uit! En het schijnt nog best moeilijk te zijn ook: er werd gemiddeld zo'n 5 meter gegooid.

Op de camping aangekomen, moesten we uiteraard ons tentje weer opzetten. Helaas was de grond een beetje hard, zodat de vrouwenhamer, een cadeautje voor Jelt's verjaardag van tante Nell en tante Lida, niet echt handig was. Gelukkig was er een behulpzame ozzie die ons een echte hamer kwam brengen. En maar goed ook: het waaide weer flink deze avond.

De volgende dag, zondag zijn we naar Ceduna gereden, een plaatsje met 600 inwoners. Niet veel te beleven, maar wel heerlijk de finale van de Australian open gekeken. Wat een spanning zeg, die eerste set!!! Wij waren 100% voor de fransman, maar helaas, het mocht niet baten... De camping zelf was niet echt je van het, overal moest extra voor worden betaald. Koken in de Campkitchen?? dat kost een dollar. Even bbq-en?? een dollar alsjeblieft. Echt heel vervelend!! En omdat het gaspitje het niet deed, waren wij genoodzaakt om onze veel te dikke kipschnitzel op de bbq te braden, met als gevolg een redelijk zwart buitenkantje en een rozig binnenkantje. Jammie...

Heel toevallig kwamen we op deze camping weer dezelfde man tegen die ons zijn hamer had geleend. Maar daar later meer over.

Eerst moet ik even de titel verklaren van dit verhaaltje. Jelt en ik lagen namelijk heerlijk in ons tentje, toen we opeens buiten geritsel hoorden. Ritsel ritsel...... STILTE........ ritsel ritsel...... etc etc. Het was ook niet zomaar buiten, nee, het was echt in ons openstaande buitententje. Tja, wat zal dat zijn? Een slang?? Een krokodil?? (okee, dit is een grapje) Een vogel??? Een muis??? Hmm, je steekt ook niet zomaar even je hoofd buiten de tent om te kijken wat het is. Ik denk dat jullie je wel kunnen voorstellen dat we deze avond moeilijk in slaap zijn gekomen. Zodra je bijna ligt te slapen, begint het weer: Ritsel Ritsel..... Bahbahbah!!!

Op maandag besloten we een lang stuk te rijden, in ieder geval Western Australia binnen. Van de camping eigenaar hadden we een kaart gekregen met goedkope benzinestations aangekruist en een campingvoorstel. Wij vol goede moed de auto in.... Ik kan je 1 ding vertellen, de moed zakte ons na ongeveer een uur in de schoenen! Wat een rampenplan om Western Australia te bereiken zeg!!! Er is echt helemaal niks, kale vlaktes, weinig tot geen verkeer, zo goed als rechte wegen met af en toe een bochtje..... Ohh ja, en extreem veel dooie kangeroe's! De kangeroe's kom je in 4 verschillende soorten tegen:

1: een hoopje met botjes langs de weg

2: een halfopgevroten kangeroe zonder vogels, omdat de kangeroe te lang dood is

3: een halfopgevroten kangeroe met een enkele vogel, omdat deze vogel is verstoten door de rest van de vogels.

4: een halfopgevroten kangeroe met veel vogels, meestal raven, maar af en toe ook een hele grote roofvogel. Echt hele mooie beesten om te zien.

Het voordeel van al die dode kangeroe's is dat je heel alert aan het rijden blijft, ondanks de rechte wegen. Kangeroe's liggen namelijk niet alleen in de berm, maar ook op de weg. En over een dode kangeroe rijden is niet echt een optie: 3 vrienden van ons hebben het per ongeluk wel gedaan, en hebben een paar dagen lang in de stank gezeten! Op het eerste gezicht lijken die rechte wegen dus erg recht, maar toch ben je aardig aan het slalommen om kangeroe's. Misschien een idee voor de olympische spelen in Peking??

Het leuke is wel dat elke automobilist naar elkaar zwaait, gewoon om wat te doen te hebben, om te zeggen: ik zie je. Het was dan ook heerlijk als er een tegenligger aankwam, even naar elkaar zwaaien!

Om een uur of 3 kwamen we eindelijk in Western Australia aan, waar er een officiele grensovergang is. Je mag namelijk geen verse groenten, fruit, noten en nog een aantal dingen meenemen, in verband met ziektes en weet ik veel wat. Onze krop sla van 2,5 dollar werd zo de vuilnisbak in gegooid. Gelukkig waren we onze druifjes vergeten, die we dus per ongeluk hebben meegesmokkeld. Sorry meneer de grensbewaker!

Waar we extreem van schrokken, waren de benzineprijzen op de weg richting het westen. 1 dollar 80 voor een liter (dat is ongeveer 1 euro 10), terwijl de prijs normaal tussen de 1.30 en 1.40 schommelt. Gelukkig wisten we dus een 'goedkoop' benzine-adresje, waar de prijs maar 1.62 dollar was...

Maar goed, dan rij je dus het plaatsje, Eucla, in waar je goedkoop kan tanken en waar de beste camping moet zitten.... Naast een benzinestation en camping is er nog een belachelijk duur 'restaurant' en 'supermarktje', en dit alles wordt volgens mij beheerd door 1 en dezelfde man: mister Monopolie. En ik denk dat die man redelijk rijk wordt door met name de benzine en de camping. In het restaurant eet namelijk niemand door de belachelijk hoge prijzen. Wat was dat vreselijk zeg, ook omdat de wind die avond nog met een windkracht of 2 toenam, en ons tentje dit keer echt veel moeite had om te blijven staan.

Ook op deze camping kwamen we de meneer van de hamer en zijn vrouw weer tegen en na wat korte praatjes de dagen daarvoor, hadden we dit keer een wat langer gesprek. Alex vertelde al snel dat hij en zijn vrouw telkens tegen elkaar zeiden: ohh, daar zijn de kinderen weer!! Die avond hebben we met zijn vieren soort van besloten wat onze volgende stop zou worden en de volgende ochtend kwamen ze nog even gedag zeggen: papa ziet jullie vanavond wel. Erg grappig allemaal!!

Na Eucla te hebben gezien, hebben we besloten dat we zo snel mogelijk de bewoonde wereld weer in wilden, dit was echt niets voor ons. Tja, en om de bewoonde wereld in te komen, moesten we zo'n 700 kilometer, ruim 8 uur, rijden.... En weer op die heerlijke rechte wegen.... Voor de verandering hadden we deze keer wel een bijzondere rechte weg, genaamd de ' 90 miles strait' wat inhoudt: 146 kilometer constant rechtdoor rijden. Dit is de langste rechte weg van Australie en zelfs 1 van de langste van de wereld. En wij mogen met trots zeggen dat wij daarover zijn heengereden, echt, het was een genot, we zouden het zo weer doen...... (and the emmy for best actress goes to.....).

De volgende bestemming was Norseman, een bewoonde wereld plaats. Heerlijk met een supermarkt, een koffietentje, een normale camping, verkeer, mensen.... Heerlijk heerlijk heerlijk. En ook hier kwamen we Alex en Margaret, zoals afgesproken, weer tegen. En ook voorlopig voor de laatste keer, want de volgende dag zouden we allebei een andere kant op gaan. Wij richting Merredin, zij naar een Mijnplaatsje om wat werk te verrichten.

In Merredin besloot Jelt ons wat luxe te geven: in plaats van ons tentje hebben we heerlijk in een caravan geslapen. Heerlijk zittend in de warmte lezen in plaats van liggend in een tentje wat vol in de wind staat.... Het was gewoon even heerlijk luxe!!

Vandaag zijn we naar Perth gereden en daar ook aangekomen, wat onze kilometerstand bijna 3000 kilometer heeft verhoogd sinds afgelopen vrijdag. Er is hier waarschijnlijk genoeg werk te vinden, en het 3e hostel wat we hebben bezocht had eindelijk plaats. Hoe lang we hier gaan blijven, weten we nog niet, hopelijk vinden we werk, anders rijden we nog een paar kilometertjes naar het zuiden om druiven te plukken, wie weet!!!

Voor nu zeg ik welterusten, ik zal zo snel mogelijk onze Perthavonturen beschrijven!!!!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer