Een auto met X-banden

Dag Luitjes,

Hier weer een nieuw verhaal vanuit Australie!

Afgelopen vrijdag zijn we dus eindelijk uit Coral Bay vertrokken, vol goede hoop dat ons beestje ons niet meer in de steek zou laten. Hebben eerst heerlijk 2 dagen doorgebracht in Exmouth, waar alles gewoon betaalbaar was. Gelijk dus aardig wat voedsel (noedels, spagetti uit blik (erg lekker trouwens), sap, limo en potten chicken tonight met pasta) ingeslagen, voor het vervolg van onze reis.

Na Exmouth gingen we op weg naar Karratha, om de banden uit te laten lijnen. Eerst heeft Jelt braaf alle vloeistoffen gechecked, maar alles was gelukkig keurig in orde. Na zo'n 300 kilometer wilden we nog even de tank volgooien, zodat we daarna in 1 ruk de laatste 300 kilometer konden rijden. We stapten uit de auto en op de een of andere manier viel allebei onze blik op de banden en hier werden we nu niet bepaald blij van..... beide voorbanden waren vanuit het niets compleet versleten, de vellen rubber hingen erbij. De achterbanden bevonden zich ook niet meer bepaald in de juiste staat en Jelt en ik konden op dat moment echt even janken. Gelukkig was de man van het benzinestation, die uiteraard een Nederlandse vader had (zoals ongeveer 75% van de bevolking hier ;-) ), erg behulpzaam. Hij raadde ons aan even een paar uurtjes te gaan relaxen bij de rivier en als de wegen weer wat afgekoeld waren, wat dus rond 5 uur is, weer verder te rijden naar Karratha, iets wat volgens hem makkelijk kon. Het was trouwens duidelijk dat het er een stroompje Nederlands bloed door zijn aderen liep, want hij wilde er voor ons geen nieuwe banden onderzetten, omdat deze veel te duur waren ($200,- ipv iets minder dan $100,-). Altijd fijn als mensen eerlijk zijn en je niet willen naaien waar je bij staat!!!

Om 5 uur zijn we weer langzaam vertrokken, en we hebben voor het eerst als echte backpackers gereden: niet harder dan 90 kilometer per uur, in plaats van de voor ons normale 115/120. De banden maakten de nodige geluidjes, maar het leek allemaal goed te gaan, zeker toen we nog maar 10 kilometer moesten rijden. Opeens maakte de linkervoorband steeds meer herrie en ik zat met mijn vingers gekruist te hopen dat de band het nog even zou houden. Opeens... BAM!!!!! Jelt stuurde de auto heel netjes de berm in en vooral ik zat echt even te shaken. Zo voelt dat dus, een klapband.... Schijnbaar was mijn reactie tijdens het hele avontuur erg leuk, want Jelt kreeg elke keer spontaan de slappe lach als hij mij aan keek en terug dacht aan mijn reactie.

Maar goed, hoe verwissel je in hemelsnaam een band?? Kan de krik daaronder, of is het daar niet stevig genoeg?? Dilemma's! Gelukkig reed er een stuk achter ons een behulpzame ozzy vrouw, die onze rare slinger zag en stopte om te kijken wat er aan de hand was. Deze vrouw had nog nooit een band verwisseld, maar wel goed opgelet wanneer haar man dat deed: ze wist precies te vertellen wat te doen, dus voordat we het wisten, zat de reserveband er op. De vrouw bood nog aan om achter ons aan te rijden de laatste 10 kilometer, voor het geval dat de andere band het ook zou begeven. En die band zat echt op het randje om ons ook te laten zitten... We hebben die vrouw heeeeel erg bedankt, en gezegd dat ze beter met haar kinderen naar huis kon rijden; ze hadden namelijk nog een aardige tocht voor de boeg in het donker.

Okee, weer op pad. De schade: 2 'kan nog wel' banden, 1 'dit gaat niet lang goed meer'

 band, en 1 reserveband. De band die trouwens geklapt was, zag er echt beeldig uit: weinig rubber, en mooi versierd door al het ijzerdraad wat zichtbaar was. Helaas geen fotot gemaakt, stom!!

Op naar de camping, in een slakkengangetje van zo'n 50 kilometer per uur. Uiteindelijk veilig bij de camping aangekomen, zonder verdere schade, maar helaas wel een dichte camping. Hmm, verder rijden gaat echt niet lukken, dus hup, heerlijk weer een nachtje in de auto slapen. Maar eerst heerlijk een borrel drinken op de goede afloop en echt heerlijk gelachen over al het gelukkige ongeluk wat wij hebben. Het is natuurlijk zwaar balen dat de auto ons de afgelopen tijd telkens in de steek heeft gelaten, maar de timing van de auto is gewoon perfect: elke keer zo'n 10 kilometer buiten een plaats. Meer kan je toch niet wensen???

De volgende dag even een rondje bellen voor nieuwe banden en om 1 uur was het dan zover: ons beestje kreeg nieuwe schoentjes, mooie zwarte van rubber!!

Om 3 uur konden we de auto ophalen en de man die de nieuwe banden en de uitlijning had gedaan, was niet te spreken over John, de man die het stuurverhaal heeft gemaakt. Hij vertelde dat de banden serieus in een omgekeerde V-vorm stonden en dat dat de reden was van de spontane slijtage. Hij vertelde dat John het heel simpel had kunnen oplossen, door heel basic met een meetlintje de afstand tussen de voorbanden te meten en op deze manier de banden wat beter af te stellen. Het kwam er dus gewoon op neer dat John, eerst onze held, domweg een prutser was. Thank you John!!!

Maar goed, de auto heeft weer 4 nieuwe banden en rijdt weer als een zonnetje. Het beestje maakt alle bekende geluidjes weer en begint langzaam aan weer vertrouwd aan te voelen. En nu maar hopen dat die stomme Chinezen nu niet meer op de weg gaan liggen!!! (very nice expression, love these crazy sayings!!).

Inmiddels zitten we in Broome, in het NoordWesten, en het is hier heet!!! Overdag zo'm 36 graden, en 's avonds koelt het gelukkig redelijk af. En ons tentje staat mooi geparkeerd onder een paar bomen, dus het is 's ochtends heet in plaats van heetheet.

Gister zijn we naar een krokodillenfarm geweest, echt super!! Eerst lekker rondgekeken, terwijl alle kroks schijndood in het water lagen door de hitte. Daarna hebben we de gratis tour gedaan, waarbij de kroks worden gevoerd. In een woord: WAUW!!! Wat een kracht hebben die beesten in hun kaken zeg! En zo mooi om te zien hoe die beesten naar dat lekkere kippetje springen! Heb ook een paar filmpjes gemaakt, maar heb geen idee hoe ik die op de weblog kan zetten. Daarvoor nog een beetje geduld dus.

En, het allerleukste: ik heb 2 krokodilletjes vastgehouden!! Ze waren maar 1 jaar oud, dus nog niet echt gevaarlijk, vooral door het elastiekje om hun bek. Het is echt heel bijzonder om zo'n beestje vast te houden en ze zijn zo ontzettend zacht!! Maar ook ontzettend sterk met hun staart, waardoor je ze echt goed moet vasthouden.

Hmm, zwaar hoor, backpacken: eerst dolfijnen zien, nu krokodillen vasthouden....

Ga nu even de foto's van de dolfijnen en krokodillen op internet zetten, zodat jullie het met eigen ogen kunnen bewonderen!!

dikke knuffels!! 

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer