Gestrandt aan het strand

Woensdag zijn we vol goede moed begonnen aan het nieuwste deel van onze reis, en hoewel de wekker om een uur of 6 afging, hadden we er zin in!!! Na alles in de auto te hebben gegooid (we vertrouwden ons ducktape-raam niet genoeg om alle inbrekers in Northbridge buiten te houden) en afscheid te hebben van ons thuis, Coolibah Lodge, van de afgelopen maanden, moesten we natuurlijk eerst het ducktape-raam laten vervangen door zijn grote broer: een echt raam! Uiteraard werden we bij het 'je raam wordt gemaakt terwijl je wacht-bedrijf' herkend, want tja, wie moet er in zo'n 5 weken tijd 2 keer zijn raam laten vervangen door 2 inbraken? Maar goed, nieuw raam er in and off we go!

Op naar Geraldton, waar we al een paar dagen hadden doorgebracht met betrekking tot onze HeliWest-carriere. Het goede ouwe vertrouwde Geraldton was nog steeds even winderig (deze keer was Jelt het niet ;-) ), dus ons plan was om de volgende morgen zo snel mogelijk te vertrekken. Helaas, helaas, die morgen regende het pijpenstelen en onweerde het er flink op los. Okee, tent afbreken in de stromende regen is nu niet bepaald onze favoriete hobby, dus haringen eruit en met tent en al naar de campkitchen om hem daar verder af te breken, onder het heerlijke afdakje. Nog een paar bakkies koffie om op te warmen en op naar Monky Mia!!

In Monkey Mia was er gelukkig geen regen te bekennen en eerlijk gezegd was er eigenlijk helemaal niet zo veel te bekennen, behalve veel vakantie-vierende ozzy's. Lang leve de schoolvakantie! Wat wel erg bijzonder is, zijn de wilde dolfijnen die elke morgen rond een uur of half 8 naar het strand zwemmen om gevoed te worden. Het is zo bijzonder, om met je voeten in het water te staan en dan een stuk of 10 dolfijnen vlak voor je te zien zwemmen! En hoewel het moeilijk te geloven is, die dolfijnen zijn echt wilde dolfijnen! Echt, dit was tot nu toe 1 van mijn mooiste ervaringen Down Under, echt een onbeschrijfelijke ervaring!!! Ik zal de foto's binnenkort op internet zetten, dan kunnen jullie het met 'eigen'  ogen zien.

Daarna zijn we vertrokken naar Coral Bay, een plaatsje wat aan het Ningaloo Reef ligt, wat de grootste concurrent van het Great Barrier Reef moet zijn. we moesten nog 10 kilometer rijden en namen de afslag. Ik zat mij net te bedenken waarom Jelt de bocht zo ruim nam, toen hij een klein beetje begon te vloeken. 'De auto stuurt niet goed, hij stuurt veel te zwaar!!' Ahh, nee, hij heeft net een servicebeurt gehad! Heel voorzichtig zijn we doorgereden naar Coral Bay, waar we eerst de stuurbekrachtigings-olie hebben bijgevuld. Nee, probleem niet opgelost, de olie liep er namelijk net zo snel uit als wij het erin gooiden. wij op zoek naar een garage. Coral bay is alleen geen normaal dorp, het is een groot vakantiepark met de daarbij behorende prijzen en uiteraard geen garage. Ik zat nog te hopen dat het 'alleen' maar een of andere slang was, maar dat bleek later een droom te zijn....

Gelukkig zijn we in Melbourne lid geworden van de RACV, de Australische wegenwacht, dus die vrijdag gelijk gebeld om wat te regelen. We hadden al gehoord van de familie hier dat Australiers die werken in een telefooncentrale nu niet bepaald de meest snuggere mensen zijn (600 keer doorverbinden en nog steeds het lef hebben om te zeggen: can you hold for a sec?) en helaas zijn we daar nu zelf ook achter gekomen.

Elke staat heeft namelijk zijn eigen afdeling van de ANWB, dus je moet eerst bellen met de ANWB van de staat waar je lid bent geworden. Daar vertellen van hoe en wat en dan wordt je doorverbonden naar de ANWB van de staat waar je bent, inclusief een deprimerend muziekje om het wachten wat leuker te maken. Vervolgens weer je verhaal vertellen en om een lang verhaal kort te maken: het duurt een eeuwigheid voordat er eindelijk echt wat wordt gedaan. Maar... Er is ook iets positiefs te vertellen over de Ozzy ANWB: er wordt wel voor accomodatie betaald! De afgelopen dagen hebben we dus een paar nachtjes tent en een paar nachtjes in een huisje doorgebracht.

De volgende dag, zaterdag, had de ANWB-meneer tijd om te komen en de auto te bekijken. En helaas vond John het nodig om mij uit mijn droom te helpen, dat alleen een slang kapot was en dat dat met niet meer dan $200,- zou zijn verholpen. Er was iets goed kapot aand e stuurbekrachtigingm wat John vroeger elke dag wel een keer moest maken, maar de afgelopen 13 jaar niet meer had gezien. Ik had liever dat wij de eer niet hadden om de eersten te zijn sinds zo'n lange tijd.... John zou het onderdeel bestellen en het zou zo een week kunnen duren en onze zakken zo'n 600 euri pleuri lichter maken. Hmpfr....

Die avond hebben we heerlijke een take-away gehaald, omdat we vonden dat we dat hadden verdiend. En die dag erna zaten we te geinen dat die rara ozzy's complete koelkasten en vriezers meenamen op vakantie. en dan zeggen ze dat wij Nederlanders gierig zijn, laat me niet lachen!!!

Ohh ja, we moeten nog wat boodschapjes doen, brood en yoghurt en wat cola. Kom je in de supermakrt: yoghurt $7, terwijl we normaal $4 betalen. En brood ook $1,50 duurder! Huh, cola $5 in plaats van de voor ons bekende dollar voor het huismerk.... Okee, ik begrijp de ozzy's en hun koelkasten, wat jij schat??

Inmiddels is het donderdag en John heeft net de auto opgehaald om hem te maken. Eindelijk, want de verveling begint er aardig in te hakken! De boeken die we hebben gekocht, gaan er hard, en na 1 snorkelpoging hebben we de hoop lichtelijk opgegeven. De stroming is hier vrij sterk, het water echt koud en geen vis te bekennen... Dat laatste had waarschijnlijk wel wat te maken met het feit dat het eb was. Elke keer als ik nu wel snorkelen, is de wind redelijk hard en de stroming dus nog sterker. Misschien dat het in Exmouth, onze volgende bestemming, beter.

Ohhh, ik vergeet helemaal te vertellen dat Jelt een nieuw verborgen talent heeft!! Mijn poepie woepie heeft namelijk de airco gemaakt! Na de servicebeurt deed de airco geen pukkel en handige harry zag een los draadje, stond er bij en keek er na, propte het ergens in et voila, airco gefixed!! Wat een held he??

Nou, ik ga nu maar weer genieten van mijn boekje, heerlijk in de schaduw en wachten dat de auto klaar is en we weer normaal kunnen sturen. Pff, was geen leuke auto week op deze manier: inbraak, dure servicebeurt en nu dit.... Maar altijd blijven lachen, toch Bassie???

Dikke kussen!!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer