Het laatste verhaal

Daar zit ik dan, in onze hotelkamer op onze allerlaatste dag, te bedenken wat ik in hemelsnaam kan schrijven als laatste weblogje.... Tja, waar ga je het over hebben? Over hoeveel zin we hebben om naar huis te gaan? Hoe dubbel het toch is om naar huis te gaan? De mooie momenten die we hebben gehad? Onze ervaringen? Onze moeilijke momenten?

Ik kan me 26 november 2007 nog als de dag van gister herinneren, wakker worden en bedenken: vandaag is het eindelijk zo ver!!! Constant nog even in je backpack kijken, of je niets vergeten bent. Nog een keer goed kijken naar je huis. Afscheid nemen van Nippie, mijn katje, die ik helaas die dag voor de laatste keer heb gezien. En dan is het zo ver, de auto in en op naar schiphol. Toen: afscheid nemen door middel van veel knuffels, lieve woordjes, de laatste belletjes/ smsjes. En pas toen ik door de douane liep, dacht ik bij mezelf: waar zijn we in hemelsnaam aan begonnen? Vervolgens het vliegtuig in voor een lange, lange zit en op 28 november 9.30 uur kwamen we eindelijk aan in Sydney, Australia, niet wetende dat wij zo ontzettend verliefd zouden worden op dit mooie land met zijn nog mooiere mensen en mentaliteit.

De 10 maanden die wij in Australie hebben doorgebracht waren mooi, vol ervaringen, leerzaam, grappig, lachen gieren brullen, met veel mensen ontmoet en af en toe een traan. Een van ons meest leerzame ding en die gepaard ging met de meeste emoties was waarschijnlijk onze goede, oude Fart. Fart heeft ons het hele land laten zien en heeft voor een lach en een traan gezorgd en was tegelijkertijd ons huisje. Het mooiste moment met Fart was toch echt toen we vertrokken uit Exmouth en de banden totaal naar de vernieling waren door John, de automonteur die geen verstand had van auto’s. Wachtend op koeler weer, op koelere wegen, zodat we ‘veilig’ verder konden rijden, kwamen de tranen, de godverdomme’s, de ‘waarom moet ons dit nou elke keer overkomen met die godvergeten auto?’ Toen we 5 kilometer voor de camping de klapband kregen, deze moesten fixen door de hulp van een zo ontzettende lieve vrouw, weer verder reden om vervolgens voor een gesloten camping aan te komen, toen besloten om maar lekker voorde camping te slapen, kwam de lachbui die alles weer goed maakte. Vervolgens een proost op Fart en meer kan je ook niet doen.

Alle prachtige dingen die we in Australie hebben gezien: Great Ocean Road, heel West Australia, Fraser Island en nog veel meer.

Alle mensen die wij hebben ontmoet, waar je het gezellig mee hebt voor korte tijd of waar een echte vriendschap mee ontstaat: Beth, Ralph, Carsten, Irish John, Welsh John, Dave uit Ierland, Rens en Petra, onze collega’s van HeliWest, Mam en Gerda, en nog veel, veel meer mensen.

En een plaatsje apart voor onze familie uit Australie, die ons zo ontzettend welkom en thuis hebben laten voelen, waar we altijd terecht konden, die we 24/7 konden bellen als het nodig was...

Alles wat we hebben geleerd. Zelfstandig zijn, je eigen weg zoeken, je eigen oplossingen bedenken. Ontdekken wie je echte vrienden zijn, hoe pijnlijk dit soms ook kan zijn. Je zelf door en door leren kennen, alle leuke maar ook vervelende eigenschappen. Elkaar door en door leren kennen, de sterke punten van je relaties, maar ook de dingen waar de ander gek van wordt. Al met al een hele levenservaring.

En dan, vertrekken naar Thailand, met een blok in je buik. Opnieuw een land ontdekken, terwijl je al over je oren verliefd bent op Australie. En hoewel we echt een heerlijke tijd hier hebben gehad, is het gewoon zo anders, zo veel minder leuk. Thailand is een land voor en door toeristen, je wordt genaaid waar je bij staat, en dat komt alleen door de toeristen die voor jou vakantie hebben gevierd in Thailand. Een land waar mensen die in de toerisme-sector werken meer verdienen dan een accountant, waar toeristen zo belangrijk zijn, wordt je waar dan ook gebruikt. Niet raar, maar wel heel vervelend.

Ook in Thailand hebben we zo veel moois gezien: Tiger Temple, de prachtige waterval op Koh Samui, Koh Phiphi Leh....

Uiteraard tranen van geluk en van ‘ik wil eigenlijk nu direct naar huis’ bij de geboorte van Sem.

De mensen die we hier hebben ontmoet, Anders, de ontzettende lieve en lachende vrouw van mijn Thai Massage Course, Thai-en die in ieder geval proberen om Engels te spreken, die aardige man die achter Jelt aan kwam rennen toen Jelt zijn portemonnee op zijn bed in de trein had laten liggen, maar ook nare mensen, zoals die vervelende politieman, mensen die je oplichten, mensen die stelen....

Ze zeggen altijd: er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan, de tijd van gaan is nu gekomen, en beter zeggen kan ik het niet. We gaan naar huis, terug naar Nederland, vol met nieuwe ervaringen. We hebben er echt ontzettend veel zin in, lekker naar huis, iedereen weer te zien, een eigen bed te hebben, een kast vol met kleren... Jelt, die zo ontzettend graag naar huis wil, zegt: het is zo dubbel. En dat is het ook. Terug naar Nederland, terug naar veel dingen waarvan we de laatste tijd hebben gezien dat het ook totaal anders kan, terug naar een geregeld leven, regeltjes, werken.. Tja, dat hoort er allemaal bij, hoewel je daar totaal niet over nadenkt als je het idee hebt om een jaar te gaan reizen. Een jaar reizen verandert je en ik hoop dat we ons met onze veranderingen weer thuis kunnen voelen in Nederland. 2 van onze Australie-vrienden zijn al enige tijd geleden naar huis gegaan en vertelden: het is zo ontzettend moeilijk om weer te wennen, mensen die weer van alles van je verwachten, mensen die aan je te lopen trekken..... Ik wil jullie dan ook vragen om ons ook wat ruimte te geven, een nee accepteren als we even geen zin hebben, zonder te denken dat het aan jullie ligt of wat dan ook. Wie weet is het helemaal niet nodig, zitten we zo weer in het dagelijkse leventje, you never know.

Dank jullie wel voor alle lieve berichten op de weblog, voor het lezen van de weblog (sinds ons vertrek heeft ons logje 47500 hits gehad, wauw!), ik heb er zo ontzettend veel plezier in gehad en zal het missen.

Ik wil tegen alle mensen die morgen naar schiphol komen zeggen: tot morgen!!!

Voor alle andere mensen die er helaas niet bij kunnen zijn: tot snel!!!

Even belangrijk: net een mail gekregen van China Airlines, we komen om 10 uur 's ochtends aan ipv 9.10. Nogmaals het vluchtnummer: CI65.

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer