Nog meer kneuzerigheid en stinkies....

Ja, jullie lezen het goed, dit verhaaltje is een vervolg op het vorige verhaaltje, dus weer een hoog stink- en kneusjes gehalte!

Eerst weer even een kneusjesverhaal: 2 dagen na mijn scooterongelukje ben ik weer op mijn plaat gegaan. Inderdaad, een ezel stoot zich niet eenmaal aan dezelfde steen..... Ik zal even bij het begin beginnen. De dag na mijn 1e valpartij en voor mijn 2e ongelukje was het weer in Koorda en omstreken ronduit verschrikkelijk. Het stormde net zoals op een typische Nederlandse herfstdag, alleen met een rood-oranje tintje. Zodra je de grote steden/ plaatsen uitrijdt, zie je overal dat mooie rode zand, wat echt overal op en tussen gaat zitten. Door de storm, een gevolg van een tropische cycloon, gaat al dat mooie zand de lucht in, met als gevolg dat de hele lucht rood-oranje gekleurd is. Soms was het zo erg, dat je echt geen hand voor ogen zag, je kon niet sneller rijden dan zo’n 10 kilometertjes per uur. En zelfs de zon gaf het op een gegeven moment op om door al het stof te schijnen, hij kwam er gewoon niet doorheen!!

Wat wel weer leuk was, dat ik mijn eerste slang heb gezien tussen alle dust-storms!! Waarschijnlijk was hij al dood, en toen Jelt er per ongeluk nog eens overheen reed, wisten we zeker dat de slang dood genoeg was om even om te keren en hem te bewonderen. Gelukkig was het niet zo’n grote, en hoewel hij dood was, mocht ik van Jelt de auto niet uit. Dus, een foto uit het raam genomen, als bewijs dat ik hem echt heb gezien!

Maar goed, even terug naar het slechte weer. We wilden weer terug naar het hotel, maar je zal altijd zien dat er geen benzinestation is, als je er echt dringend 1 nodig heeft (het lampje begon al te knipperen....). Gelukkig dat we een jerrycan vol benzine hadden, officieel om de scooters te vullen, maar nu om er voor te zorgen om bij het dichtsbijzijnde benzinestation, zo’n 50 kilometer verderop, te komen. Wil je zo graag naar huis, moet je per se heel zuinig gaan rijden, omdat de ute wel van een borreltje of meer benzine houdt..... Dus, 60 kilometer per uur rijden in zijn 5, makkelijk!!!

Na eindelijk te zijn aangekomen bij het benzinestation, de tank weer te hebben gevuld en eindelijk met wat snelheid op weg naar het hotel,  begon het vanuit het niets keihard te regenen, zodat je weer niet sneller dan 10 kilometer per uur kon rijden... schiet lekker op zo, als je naar huis wilt!! Maar goed, eindelijk om 6 uur bij het hotel, heerlijk een noedelmaaltijd, tv kijken en op naar bed.

De volgende dag, valpartij nummer 2.... Doordat het zo geregend heeft, zijn alle gravelwegen zeiknat, zelfs de volgende dag en een paar dagen later! Alles wordt heerlijk glad en slipperig, en, zoals ik heb ontdekt, verandert de weg ook nog wel eens in een modderpoeltje.... Ik reed braaf rustig aan, zag ik opeens een enorm grote plas op de weg. Netjes afstappen en met de scooter aan de hand langs de plas, waar de aarde dus lekker nat was, lopen. Telkens voelde ik mijn voetjes en de scooter wegglijden, maar, bikkel als ik ben, gewoon blijven doorlopen. Je moet palen checken of niet, toch? En ja hoor, boem, Wennes lag heerlijk in de modder!!! Ahhhh, niet weer!!! Okee, nergens pijn, behalve de pijntjes die ik al had. Ik voelde me niet echt als een vis in het water, of beter gezegd, als een varken in een modderpoel, dus maar weer opstaan. Ohhh bah, mijn hele rechterkant zit onder de smurrie.....  gatsiedarrie!!!!! Ach, het droogt wel weer op, hup weer op de scooter, nog voorzichtiger, en verder werken..... Het allermooiste was nog Jelt zijn gezicht toen hij me zag! Ik moest zo hard lachen omdat ik weer op mijn plaat was gegaan, dit keer in de modder, en Jelt wist eerst niet zo goed wat hij er mee aan moest. Gelukkig kan Jelt er nu ook heerlijk om lachen, en toen ik een paar dagen later weer op de scooter ging rijden, was ie toch wel een tikkeltje bezorgd, de lieve schat!!

Nog even poep- en piesverhaaltjes: door alle noedels en ‘uit-etentjes’, kan ik jullie 1 ding vertellen: het werkt erg bevordelijk voor het stinkgehalte van je poepjes!!!! We snakken allebei naar een normale maaltijd, een heerlijke pasta, wat vitamientjes, zodat de stinkpoepies wat minder worden... Inmiddels ben ik namelijk een geduchte tegenstander voor Jelt, hoewel de stinkwedstrijdjes echt niet zo leuk zijn....  

En het piesverhaaltje: ik denk dat wij heel erg blij mogen zijn dat hier niet op elke hoek van de straat een agent staat, anders was al ons loon opgegaan aan wildplassen..... Het is nogal moeilijk om een wc te vinden, en sowieso zijn de openbare toiletten of die bij benzinestations niet altijd even fris. Dus hup, broek omlaag, maakt niet uit of je achter een bosje zit of midden op de weg.... Er rijdt toch nauwelijks verkeer op de wegen waar wij rijden, dus het kan makkelijk. En als man zijnde is het natuurlijk een stuk makkelijker om wild te plassen; als meisje moet je toch een beetje zoeken naar de juiste houding, zodat je je broek niet onderspettert (mannen, ik zal hier niet verder over doorgaan, ik denk dat de vrouwen wel doorhebben waar ik het over heb). En tja, dit leidt wel eens tot een lachbui van Jelt, als hij mij weer eens mijn best ziet doen!

Vandaag heb ik ook nog 2 kangeroes van heel dichtbij gezien! Ik reed in een normale woonwijk met de scooter, stapte af bij de juiste paal en zag opeens 2 springende gevallen in mijn ooghoek, de kangeroes dus. Het was nog wel even spannend, kangeroes zijn namelijk heel nieuwsgierig en houden constant in de gaten wat je aan het doen bent. Toen ik weer op mijn scooter stapte, dacht de kangeroe: leuk, dat wil ik ook wel! En hupste zo mijn kant op. Gelukkig besloot ie zo’n 4 meter voor me dat achterop de scooter niet zo heel comfortabel was, en hupste zo weer weg.

Inmiddels zitten we al weer een paar daagjes in Northam, een uurtje rijden vanuit Perth, en het werk zit er echt bijna op!! Morgen maken we onze laatste route af, en misschien worden we daarna nog voor maximaal 2 dagen (wat bij HeliWest makkelijk opeens een week kan worden) uitgezonden om een ander team te helpen. Net wel even een mailtje gestuurd, en duidelijk aangegeven dat het ons niets uitmaakt als morgen ons laatste werkdagje is. De centjes zijn binnen, en we zijn allebei toe aan een paar dagen relaxen, wat inhoudt: de auto opruimen, want het is weer eens een bende, naar de kapper (ben al ruim 4 maanden niet geweest), een kleermaker vinden die mijn broek goedkoop kan inkorten (ik zie mezelf het niet met de hand doen hihi), de route uitstippelen die we willen gaan rijden en natuurlijk even heerlijk bijkomen, nog even genieten van het stadse leven (hoewel Perth duidelijk geen hoog stadsgehalte heeft) en het hebben van bereik met je mobiele telefoon.... Tja, het reizende leven en het slapen op campings zal wel weer even wennen zijn, maar we zullen weer zo veel mooie dingen gaan zien... Hmm, ik kan niet wachten!!!!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer