Proosten op Sem

Ik heb werkelijk geen idee waar ik was gebleven met het logje, alhoewel me wel iets bij staat dat ik al heb verteld over onze avonturen op Koh Phanghan.

Na uitgechecked te hebben van het mooie resort met zwembad met uitzicht op zee, werd er eerst nog even een rekening door onze strot geduwd. Volgens de ober hadden we een aantal bananenshakes en biertjes nog niet afgerekend, terwijl we dat dus echt wel hebben gedaan. Het was niet de eerste keer dat we genaaid werden op dit resort: eerder moest Jelt opeens 50 bath extra betalen voor een lekker eitje met toast, omdat zogenaamd de toast niet inbegrepen zat in de prijs (eerder werd er niks extra’s in rekening gebracht, zo raar!). Tja, dat geeft toch een aardige domper, omdat het resort zo mooi was en de bediening zo aardig. Maar, Thai-en proberen je echt te naaien waar je bij staat, en het zou niet de eerste keer worden dat we opeens extra moesten betalen.

Maar goed, van Koh Phanghan vertrokken naar Koh Samui, een ander eilandje met een extreem hoog bounty gehalte, en helaas was het toeristengehalte ook tig malen hoger. Hoe meer toeristen betekent domweg meer vervelende taxichauffeurs, om de 2 minuten wordt er aangeboden om een ‘echt Hugo Boss pak’ te maken, ‘with a very special price for you my friend!!’ Na de eerste dag kreeg ik het geweldige idee om mijn fysio baan te ruilen met die van modeontwerper, waarbij mijn eerste design een t-shirt was met de tekst: I DON’T WANT A SUIT, YOU STUDID BUGGER!!! Wie weet, als fysio ooit nog eens mijn neus uitkomt....

Voor de rest lekker rondgelopen en.... Ik heb een aapje vastgehouden!!! Op Koh Samui barst het ´s avonds van mannen die kleine aapjes hebben, waar je vervolgens mee op de foto kan voor 4 euri. Die mannen zijn zo ontzettend sneaky, Jelt liep voorop, en opeens had ik een aap in mn armen! En hoewel die meneer echt zwaar vervelend was (idee nummer 2 voor een t-shirt: I     DON’T WANT A PHOTO OF ME AND A MONKEY!), is een aapje vasthouden toch wel extreem bijzonder, omdat ze zich echt helemaal om je heen vouwen als een kindje.

Uiteraard ook weer heerlijk een scooter gehuurd. Deze keer ging Anders met ons mee, dus om een uur of negen met zijn drieen op pad. Heerlijk getourd over het eiland en opnieuw veel mooie en bijzondere dingen gezien. Echt een supermooie waterval, en daar waar de waterval over de rotsen naar beneden kletterde, was een heerlijk klein zwembad waar we uiteraard grof gebruik van hebben gemaakt. De weg naar de waterval had namelijk een extreem hoog zweetgehalte (een tochtje van 20 minuten, lekker naar beneden, dan weer stijl omhoog, over rotsen, springend over bomen), dus een lekker afkoelbeurtje en het zweet van je afwassen kon geen kwaad. Vervolgens naar een wel heel bijzondere tempel, omdat deze tempel een gemummificeerde monnik in zijn bezit heeft. En het leuke: deze mummie draagt dus een erg sportieve zonnebril!! Waarom?? Echt geen idee, we hebben geprobeerd daar achter te komen, maar het antwoord moet ik jullie verschuldigd blijven. Toen op weg naar de ‘opa en oma-rots’, maar ondertussen werd de lucht steeds donkerder.... Gelukkig nog wel droog aangekomen bij opa en oma, en deze rotsen zijn dus erg grappig om te zien. De opa-rots heeft namelijk de vorm van een ontzettende grote piemel, en de oma-rots kunnen jullie vast wel raden. Juist, een vagina met alles erop en eraan. Foto’s volgen later!!

Net na 2 foto’s te hebben genomen, barstte de hemel open, regen, niet normaal!! Snel een boom opgezocht om onder te schuilen, maar inmiddels waren we redelijk doorweekt. Tja, we moesten nog een kilometer of 20 met de scooter naar het guesthouse, en het begon al langzaamaan te schemeren. Toen het enigzins droog werd, direct op de scooter gestapt, en hopen dat het droog bleef. Maar helaas, de regen vond zijn weg weer naar beneden, met als gevolg dat er drie koude kipjes op scooters rondreden. En als je dan ook nog eens de weg niet kan vinden.... Pff, niet leuk!! Uiteindelijk bleek dat we redelijk goed waren gereden, en na de 5e keer vragen welke kant we opmoesten, konden we zo naar de bungalow rijden.

En als er nou 1 ding is wat je echt nodig hebt nadat je zeiknat bent geregend, is het een heerlijke, warme douche. Helaas, onze bungalow had alleen koud water, dus dat viel echt zwaar tegen!! Dan maar even een quickie onder de koude douche, in ieder geval een beetje het gevoel hebben dat je schoon en fris bent.

Het vervelende was ook dat ik de dag voor onze scootertrip heerlijk verkouden was: volle neus, vol voorhoofd, eigenlijk gewoon een kop vol met snot. Je kan vast begrijpen dat een nat scootertripje je nou niet bepaald beter maakt, dus het feestje was ’s avonds lekker compleet. Oh ja, ook nog tijdens onze trip een maaltijd gegeten, waarvan de kip er nou niet bepaald salmonella-vrij uitzag, dus de volgende ochtend was het feestje voor mij (de jongens hadden uiteraard nergens last van) helemaal compleet was. Pfff, alles wat ik at, kwam er binnen een uur weer met dezelfde vaart uit, van onderen wel te verstaan. Als ik net naar de wc was geweest, en Jelt ging daarna (succes met te stank schat!), klopte ik alweer op de deur of ie niet op kon schieten. Ja, was een leuke dag, inclusief het meest pijnlijke gaatje wat ik ooit heb gehad.

De volgende dag vertrokken we naar Krabi, met de boot en bus. En tja, diarree en in de bus/ op de boot zitten gaat niet echt goed samen (later bleek dat toen we moesten overstappen naar een andere bus, dat deze helemaal geen wc had), dus toch maar twee immodiumpilletjes geslikt. Dat is dus echt wereldspul! Heb nu alweer een dag of 2 niet gekakt, wat dus echt 100 keer beter voelt dan 20 keer op een dag.

De reis naar Krabi verdient toch echt om genoemd te worden, want we hebben nog nooit zo’n vreselijke reis gehad! Eerst met een klein busje naar de pier, daar overgezet in een grote bus (waarom?? De pier is 20 meter verder!). Het bleek dus dat de bus de boot op ging, dus de boot was geen gewone boot, maar een ferry. Okee, that makes sense! De boot ging gelukkig vlekkeloos, en wat was ik blij dat ook mijn onderbroekje vlekkeloos bleef na voorzichtig wat gegeten te hebben. Toen weer de bus in, op weg naar Surat Tani. De buschauffeur hield erg van bochten met 90 kilometer per uur te nemen, en het zou me niks verbazen als we een aantal bochten op alleen de rechter wielen hebben gemaakt. Gelukkig reed hij wat langzamer, nadat een thaise mevrouw wat door de bus gilde (alle thai-en lachen, but we didn’t understand). Toen dus overstappen naar bus numero 2, maar eerst kwamen we erachter dat Jelt zijn backpack openstond, terwijl hij hem toch echt dicht had gedaan. De enige verklaring: busmensjes die tassen hebben doorzocht. Gelukkig niks gestolen, maar daardoor niet minder naar. Bus 2 was dus echt een shitty bus. Geen scheithuis, airco die op standje 10 nog weinig deed, de bus zat echt te vol waardoor Thai-en praktisch in je gaan zitten, en de bus deed er zo’n 1,5 uur langer over dan dat ie moest. Nee, geen fijne ervaring! Volgende keer boeken we nooit meer een alles-in-een-ticket, doen het liever allemaal zelf.

Maar goed, dan ben je eindelijk in Krabi, en dan sta je op het busstation. Er is niks, behalve een winkeltje die taxi-tickets verkoopt. En dan weet je al: we gaan zo hard genaaid worden!! Normaal ben ik altijd degene die Jelt een beetje moet afremmen om vriendelijk te blijven, maar nu was het dus andersom. Ik was echt zo boos!! Ik voelde me al niet goed, een reis van 10 uur achter de rug hebben en dan ook nog eens een extreem vervelende thai die je naait waar je bij staat... Nee, daar kan ik niet zo goed tegen, om het zo maar te zeggen. Uiteindelijk toch aangekomen in Ao Nang, een klein plaatsje aan de kust, waar eigenlijk niet zo heel veel is. Maar dat maakt niet uit, want morgen vertrekken we naar Koh PhiPhi, een ander eiland. Dus vandaag even een rustig dagje. Wel nog even bellen naar onze pakkenmakermeneer, want het is niet helemaal goed gegaan met het opsturen van de pakken. Hopen dat Robert ons uit de brand kan helpen, en anders ergens volgende week, wanneer we waarschijnlijk weer in Bangkok zijn), even face to face het een en ander regelen.

Inmiddels hebben we ook onze DVD-collectie weer fors uitgebreid: we hebben beide seizoenen van The Shield gekeken, dus dan moeten we toch wat anders vinden, namelijk The Wire, schijnbaar vergelijkbaar met The Shield. Seizoen 1 is aangeschaft, en als het bevalt, hebben we nog 4 seizoenen te gaan. En we hebben ook de eerste 2 seizoenen van Two and a Half men gekocht! Heerlijk!!

Van Ao Nang zijn we vertrokken naar Koh PhiPhi Don, om daar twee nachtjes door te brengen. PhiPhi was nou niet echt heel bijzonder, en met een scooter kon je op dit eiland niks (geen gemotoriseerd verkeer, alles op de fiets). Dus, dan toch maar een tour boeken voor donderdag, om in ieder geval wat te zien. We hebben heerlijk voor een sunset snorkeltour gekozen rondom Koh PhiPhi Leh. Eerst naar Monkey beach, en de naam zegt het al: aapjes op het strand!! Echt heel bijzonder, lekker de aapjes voeren en de ananas pakken ze echt uit je handen! Vervolgens even een snorkeltje gedaan: altijd leuk dat als je vlak bij de boot snorkelt, de crew ananas in het water gooit, met al gevolg dat er zo’n 300 vissen om je heen zwemmen, wauw!! Toen naar Maya Bay, en Maya Bay zal jullie waarschijnlijk weinig zeggen. Als ik nu Leonardo diCaprio zeg, begint er hopelijk wat te rinkelen, en bij de film The Beach begrijpen jullie misschien wat Maya Bay is. In deze baai is de film opgenomen, en ik moet je zeggen: ik heb de film nog nooit gezien, maar kan me zo ontzettend voorstellen dat ze juist die baai daarvoor hebben gekozen. Echt zo mooi, en zo jammer dat het zo wordt uitgebuit door toerisme! Overal vuil en rotzooi.... Zo jammer... Vervolgens hebben we een van de allermooiste zonsondergangen gezien, heerlijk op de boot, varend rond een eiland. Amazing!!! Ook hiervan volgen de foto’s later! Toen heerlijk een hapje gegeten, en met de boot weer terug naar PhiPhi Don.

We stonden net in de rij om voor de volgende dag, vandaag, een ticket te boeken naar Phuket, toen opeens een smsje binnenkwam. Jelt ging iemand terugbellen, en opeens kreeg ik de telefoon in handen: hee, ik ben renaat en rob aan het bellen!! Joehoe, een neefje!!! Moet wel eerlijk bekennen dat toen ik het nieuws hoorde, ik direct last had van een acuut gevalletje van een jankaanval, maar gelukkig had Naatje daar ook last van (alleen zij had de mazzel dat de verbinding toen net weg viel, ik kon mezelf namelijk totaal niet meer verstaanbaar maken door tijdens het belletje in tranen uit te barsten). Daarna heerlijk op een terrasje gezeten om het te vieren, Jelt lekker aan het bier en ik sinds lange tijd weer eens aan de alcohol! En tja, dan moet je het direct goed doen, dus hier met die Pina Colada’s!! Echt, zo heerlijk om er een neefje bij te hebben, en hoewel het nog eventjes gaat duren voordat we Sem in real life gaan zien, zit ie nu al in mijn hart!!

PS: dit verhaal staat serieus al een paar dagen op de laptop, maar door gebrek aan internetverbindingen kon ik het nog niet op het logje plaatsen. Dus even het verhaaltje wat moeten aanpassen, et voila, nu staat ie eindelijk op het logje!

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer